26/08/2026
Tijd voor een update...
Sinds het overlijden van onze zoon vind ik het lastig om achter mijn werkbank te zitten, naast de rouw die alles opslokt, is ook die plek ingewikkeld voor mij. Enerzijds kom ik er graag, want het is mijn werkplek, de plek waar ik mijn creativiteit kwijt kan, waar ik datgene wat ik het liefste deed kon doen. Anderzijds is die plek ook ons thuis, de plek waar hij het meest gemist wordt, de plek waar hij altijd was, mijn werkplek aan huis wat nu zo ontzettend leeg voelt.
De laatste weken vroeg ik me af of het gemis van de drive, de creativiteit en de passie van het smeden lag aan de plek of dat ik dat misschien echt kwijt was.
Vandaag ben ik een dag in het atelier van een lieve collega geweest om te kijken of de liefde en het plezier in het smeden er nog wel was. En ik kan gelukkig voluit zeggen dat dat er zeker nog is. Met tranen in mijn ogen ging ik vanmiddag weg, deze keer geen tranen van verdriet maar van het besef dat ik dat kleine, maar fijne, vlammetje weer echt gevoeld heb.
Natuurlijk kwam ik weer met allerlei ingewikkelde en onduidelijke ideeen bij haar aan. Mijn hoofd vol wensen maar zonder plan. Gelukkig is mijn collega heel goed in ordenen en beslissen, en zette ze me terug naar de basis, een simpele steen en een simpele ring. Geen poespas, gewoon smelten, gieten, walsen, zagen, solderen en zetten. Geen opdracht, geen klantwensen, gewoon eenvoud, lekker doen!
Hij is nog niet af want we hebben natuurlijk ook heel veel te bespreken gehad, maar ik weet nu in ieder geval dat de spark er nog is, en dat is het belangrijkste. Misschien lukt het me morgen wel om hem thuis af te maken, zo niet dan is dat ook goed. Voor nu ben ik alleen maar heel dankbaar voor weer zo'n lief persoon in mijn omgeving die me op weg helpt 😘.
Stap voor stap vind ook ik mijn weg weer!
Liefs Linda
