08/03/2026
“Het is vaak gebeurd dat ik huilend de telefoon ophing en meteen daarna achter de computer ging zitten om een vliegticket naar Nederland te boeken.”
Voor Esther voelde het als enige dochter vanzelfsprekend om te mantelzorgen voor haar moeder. Ook toen ze net als haar broers in het buitenland woonde. “Zorgzaam zijn zit in mij. Dat zie ik ook bij mijn eigen dochters. Ik kan niet wegkijken en denken dat het wel goedkomt. Als er iets emotioneels gebeurt, word ik juist praktisch. Zorgen is voor mij een manier om met die gevoelens om te gaan.
Als ik in Nederland was, regelde ik alles rond mama: een boodschappenservice, een schoonmaakster, thuishulp en iemand die gezelschap kwam houden. Maar mama vond het allemaal onzin. Tussendoor nam ik haar voor langere periodes mee naar Spanje en vloog met haar terug naar Nederland. Dan bleef ik tot ze weer in haar ritme zat.
Ik wist vanaf het begin dat ik de meeste zorg zou dragen. Mijn broers hebben daar nooit echt een rol in gespeeld. Mijn partner gelukkig wel. Dat heeft voor mij het verschil gemaakt. Toch was het soms bijna niet vol te houden. Vooral als mijn moeder boos werd of alle hulp weigerde.
In het begin vroeg ik mijn broers om advies en vertelde ik over beslissingen die ik moest nemen. Maar al gauw deed me dat verdriet. Doordat ze mama niet meemaakten en niet konden aanvoelen hoe de situatie was. Later besliste ik alleen, mijn broers vonden dit prima.
Het moeilijkste vond ik haar eigenwijsheid. Ze wilde geen hulp en vond alles onzin. Ik wilde graag dat ze bij ons in Spanje kwam wonen, zodat ik voor haar kon zorgen. Maar dat weigerde ze. Terwijl we zagen dat ze opknapte als ze bij ons was. Toch vroeg ze elke dag wanneer ze weer naar huis ging.
Uiteindelijk zijn we teruggekomen naar Nederland. Familie is voor mij het enige wat echt telt.” 💛
Vandaag, op , staan we erbij stil dat 3 van de 4 mantelzorgers van mensen met dementie vrouw is.
Hoe kunnen we ervoor zorgen dat mannen vaker en vanzelfsprekender mee zorgen? 💬👇
