31/05/2026
- Een Beetje Onderduiken-
Ik heb 2000 volgers op mijn Instagram account. Op mijn LinkedIn zijn (of waren?) dit er nog veeeel meer. Met actieve gespreken,inhoudelijke discussies en het delen van het gewone gezins(huis)leven.
En toen gebeurde het...ik raakte mijn 'spark' kwijt als het ging om het delen, want het land werd geraakt door de gruwelijkheden dat het meisje in Vlaardingen waren aangedaan...en daarna berichten over dat dit niet een incident was, maar bijna standaard leek te gebeuren.
En daar stond ik,te vertellen hoe een leuk weekend we hadden gehad, wat voor gigantische stappen een van de kids had gezet,juist door aandacht en zo gezinsmogelijk. En het voelde triviaal. Bijna alsof ik een van die mensen was die zeiden 'maar er gaan ook dingen goed'.
En wat vond ik dat pijnlijk. Want hoe durf je? Er is een meisje gruwelijk mishandeld en dit had voorkomen kunnen worden. En ook: waar is het oordeel over deze vreselijke mensen die dit op hun geweten hebben!
Want dat oordeel, dat heb ik. Enorm.
Dit kwam samen met gebeurtenissen in ons gezinshuis en aan de rand daarvan. Het zien van voogden die hun werk niet of nauwelijks deden, verhalen van een van de kinderen die bij ons woont over haar vorige woonplek, aan de bel trekken en niet gehoord worden...
Ik keek om me heen en dacht: dit systeem is kapot en wie gaat het maken?
En ik dook onder. Ik was niet meer trots op mijn werk.
Mijn focus ging volledig naar ons gezinsleven...en dat leverde op ik rust ervaarde en weer zag hoe mooi dit is en hoe ik geniet van wat wij doen.
Want uiteindelijk is gezinshuis zorg, als het goed wordt gedaan, magisch mooi door de tragiek heen.
En dat mag ook. Het mag moeilijk zijn en ook mooi.
