28/05/2026
Vandaag een iets persoonlijkere post.
Want vandaag zijn en ik 17 jaar getrouwd… en inmiddels alweer 19 jaar samen ❤️
Eerlijk is eerlijk: ik kijk niet graag terug naar de foto’s van onze trouwdag. Ik was hoogzwanger, had impulsief mijn haar kort laten knippen en door zwangerschapscomplicaties verliep de hele dag totaal anders dan gepland. Gelukkig is die baby (Lucas) inmiddels een bijna 17-jarige fijne en lieve puber geworden, dus uiteindelijk is alles helemaal goed gekomen. Maar die trouwfoto’s… die blijven gewoon een dingetje 😂
Daarom vandaag geen romantische koppelfoto, maar een foto van onze trouwringen.
Onze ringen zijn gemaakt van witgoud en mijn ring is voorzien van saffieren. Het bijzondere is dat ze pas ná onze trouwdag gemaakt zijn. Terwijl Lucas als baby in zijn bedje in het atelier lag te slapen, maakten onze vaders onze trouwringen: die van mij door mijn vader en die van Danny door zijn vader. Ik begeleidde hen daarbij in het atelier.
En juist die herinnering maakt deze ringen voor mij zo waardevol.
We dragen ze eigenlijk nooit, pas die van mij ook niet meer... Ze liggen hier thuis in een kastje. Maar iedere keer als ik erlangs loop, denk ik aan alles wat er in die 17 jaar voorbijgekomen is: mooie momenten, verdrietige momenten, chaos, liefde, veranderingen en alles wat het leven ertussenin nog meer brengt.
Misschien is dat ook precies waarom ik dit vak nog iedere dag zo bijzonder vind.
Ik maak sieraden die herinneringen vasthouden. Die verbonden zijn aan liefde, verlies, familie of een nieuw hoofdstuk in iemands leven. En soms zit de grootste betekenis niet eens in het dragen van een sieraad, maar simpelweg in het feit dat het bestaat en een verhaal bewaart.
Liefs,
Sarah