06/05/2026
Χθες μοιράστηκα σκέψεις για τη μητρότητα.
Για την αγάπη, τις αλλαγές, όλα όσα νιώθεις όταν γίνεσαι μαμά.
Σήμερα όμως θέλω να μείνω σε μια άλλη πλευρά.
Σε αυτή που δεν φαίνεται πάντα.
Στη μαμά που δουλεύει.
Φέτος είναι μια ιδιαίτερη χρονιά για εμένα.
Μια χρονιά που έφερε πολλά… και πήρε πολλά.
Και μέσα σε όλα, μου έδωσε δύο ρόλους που δεν περίμενα να ζήσω μαζί.
Έγινα μαμά.
Μαμά μιας μικρής, πανέμορφης ψυχής που άλλαξε τα πάντα μέσα μου.
Και μαζί… έγινα και “μαμά” του Bon Bon.
Του χώρου που μεγάλωσε με την αγάπη και την ενέργεια των γονιών μου, και που τώρα καλούμαι να συνεχίσω με τον δικό μου τρόπο.
Δύο διαφορετικές μορφές φροντίδας.
Δύο ευθύνες.
Δύο κομμάτια της καρδιάς μου.
Και όλα αυτά ήρθαν μαζί, στην πιο όμορφη αλλά και πιο δύσκολη φάση της ζωής μου.
Και κάπου εδώ, ξέρω ότι θα με καταλάβετε…
Οι εργαζόμενες μαμάδες.
Εκείνες που προσπαθούν να είναι παντού.
Που αγαπούν τη δουλειά τους, αλλά νιώθουν μισές μακριά από το παιδί τους.
Και όταν είναι με το παιδί τους, νιώθουν πως αφήνουν κάτι πίσω.
Που προσπαθούν να δώσουν το 100%… και καταλήγουν να πιστεύουν πως τα δίνουν όλα μισά.
Με τύψεις.
Με σκέψεις που δεν σταματούν.
Με μια μόνιμη ερώτηση μέσα τους: “είμαι αρκετή;”
Υπάρχουν μέρες που παίρνω τη μικρή μαζί στη δουλειά.
Και γυρίζω σπίτι εξαντλημένη.
Με λίγο ύπνο, με το σώμα κουρασμένο, αλλά με το μυαλό ακόμα εκεί.
Να προσπαθεί να χωρέσει τα πάντα.
Τη δουλειά.
Το παιδί.
Τον εαυτό μου.
Και μέσα σε όλο αυτό το μπέρδεμα…
υπάρχουν και στιγμές που νιώθω πλήρης.
Γιατί μπορεί να μην είμαι τέλεια σε τίποτα,
αλλά είμαι παρούσα σε όλα.
Μαθαίνω.
Πέφτω και ξανασηκώνομαι.
Και αγαπώ — ίσως πιο βαθιά απ’ όσο ήξερα ότι μπορώ.
Ίσως τελικά αυτή να είναι η μητρότητα για εμάς.
Όχι ισορροπία.
Αλλά μια συνεχής προσπάθεια να κρατήσουμε τα πάντα ζωντανά.
Με αγάπη, με κούραση, με δύναμη που δεν ξέραμε ότι έχουμε.
….Είμαστε πιο δυνατές απ’ όσο νομίζαμε….. 🤍
