01/08/2025
Την πρώτη ημέρα του Αυγούστου το 1987, ενάμιση μήνα μετά τον θρίαμβο της Γαλανόλευκης στο Ευρωμπάσκετ, ο Τόνι Κούκοτς μας χαρίζει μία μοναδική παράσταση που ποτέ δεν τη λησμονήσαμε.
Η ραψωδία της περίφημης "Κουκοτσιάδας"...
Tόπος: Πειραιάς, Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας
Διοργάνωση: Ευρωμπάσκετ
Ημερομήνια: 4/6/1987
Αγώνας: Eλλάδα-Γιουγκοσλάβία
Ένα κατάμεστο γήπεδο, 16.000 Έλληνες φίλαθλοι παρακολουθούν εκστασιασμένοι τον Νίκο Γκάλη να χορεύει στον αέρα και να οδηγεί την εθνική στον θρίαμβο.Την ίδια ώρα στην άκρη του γιουγκοσλαβικού πάγκου, ο Κρέζιμιρ Τσόσιτς ψάχνει απελπισμένος μία λύση για το μαρκάρισμα του αφού ο Ράντοβιτς έχει παραδώσει τα όπλα.
Στην προσπάθεια του αυτή, θα βάλει στην πεντάδα έναν ψηλόλιγνο 18χρονο με το νούμερο 7 στην πλάτη. Γρήγορα όμως ο νεαρός θα κάτσει στον πάγκο μιας και ο Γκάλης ήταν από άλλο πλανήτη εκείνο το βράδυ. Όσο όμως βρισκόταν στο παρκέ θα προλάβει να βάλει δύο τρίποντα με περίσσιο θράσος.
Λίγες εβδομάδες αργότερα στη γειτονική Ιταλία και στο Μπόρμιο, διεξάγεται το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων με τη συμμετοχή και της Γιουγκοσλαβίας.
Αστέρι της ομάδας είναι ο αριστερόχειρας σμολ φόργουορντ της Γιουγκοπλάστικα, ο Τόνι Κούκοτς.
Την 1η Αυγούστου του 1987 το "Χρυσό μωρό του Σπλίτ" θα γίνει πρωταγωνιστής σε μία από τις μεγαλύτερες ατομικές παραστάσεις της μπασκετικής ιστορίας.
Οι Γιουγκοσλάβοι, με παίχτες όπως ο Ράτζα, ο Ντίβατς, ο Τζόρτζεβιτς, ο Παβίσεβιτς, ο γνωστός μας Μίροσλαβ Πετσάρσκι και προπονητή τον δάσκαλο Σβέτισλαβ Πέσιτς, θα αντιμετωπίσουν το μεγάλο φαβορί της διοργάνωσης, την ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών με παίχτες μελλοντικά αστέρια του ΝΒΑ, όπως ο Γκάρι Πέιτον και ο Λάρι Τζόνσον. Από τον πάγκο καθοδηγούσε ο σπουδαίος Λάρι Μπράουν.
Το παιχνίδι ξεκινά και οι Αμερικανοί με όπλο τη δύναμη και τα αθλητικά τους προσόντα βάζουν τους Πλάβι στα καλάθια. Οι Γιουγκοσλάβοι όμως ισορροπούν το παιχνίδι και κάπου στα μέσα του πρώτου ημιχρόνου, ο Μπράουν αποφασίζει να γυρίσει σε ζώνη.
Βούτυρο στο ψωμί των σεσημασμένων σουτέρ της Γιουγκοσλαβίας. Ο Κούκοτς ξεκινάει με δύο στα δύο και τελειώνει το ημίχρονο με 10 πόντους.
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο ο Μπράουν συνεχίζει τη ζώνη στο δεύτερο ημίχρονο και κάπου εκεί θα ξεκινήσει ο βομβαρδισμός.
Ο Τόνι θα αστοχήσει στο πρώτο τρίποντο -η μπάλα θα μπει και θα βγει- αλλά θα είναι και το τελευταίο. Με 9/10 τρίποντα στο δεύτερο ημίχρονο και 11/12 (!!!!!) συνολικά, θα πετύχει 37 πόντους, θα οδηγήσει την ομάδα του στη νίκη με 110-95 και θα κάνει τον Ιταλό εκφωνητή του αγώνα να αναφωνήσει έκθαμβος "Κukoc no è umano" (O Κούκοτς δεν είναι άνθρωπος).
Προσωπικά πιστεύω ότι οι Αμερικανοί σαφέστατα υποτίμησαν τους Πλάβι και τον Κούκοτς και ίσως κάπου περίμεναν να σταματήσει το κρεσέντο του Τόνι.
Δεν μπορούσαν να γνωρίζουν πως απέναντι τους είχαν έναν απίστευτο παίχτη με παραστάσεις και εμπειρίες απο μεγάλους αγώνες.
Και φάνηκε και στον τελικό που πίστευαν ότι θα πάρουν τη ρεβάνς και ηττήθηκαν ξανά με 86-76.
Το Μπόρμιο και η "Κουκοτσιάδα", εκεί που ο Τόνι μας χάρισε μία από τις πιο αξιομνημόνευτες εμφανίσεις που τον εξύψωσαν στη σφαίρα του μυθικού, ήταν η αφετηρία των θριάμβων για τον μεγάλο -τότε- Γιουγκοσλάβο και έδειξε σε όλο τον κόσμο το τεράστιο ταλέντο της "Αράχνης του Σπλίτ".
Στα επόμενα χρόνια ο Κούκοτς θα κυριαρχήσει στην Ευρώπη σε συλλογικό και σε επίπεδο εθνικών ομάδων, μέχρι το 1993 και την μετακόμιση του στο ΝΒΑ και το Σικάγο. Αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία...
