19/03/2026
Dit voelt spannender dan eender welke lancering.
Enkele maanden geleden toonde ik hier voor het eerst mijn gezicht.
Niet volledig frontaal.
Een beetje veilig.
Met een hart dat echt in mijn keel klopte.
Wat jullie niet zagen, is hoeveel schrik ik had. Hoe ver dit uit mijn comfortzone ligt (en dit zelfs eerder in mijn paniekzone🤭)
Toen ik Fou d’Elle begon, was ik zó onzeker.
Niet alleen over het merk, maar ook over mezelf.
Zolang ik op de achtergrond bleef, kon ik me ergens verschuilen.
Als het niet zou lukken, dan was het het merk dat faalde.
Niet ik.
Hoewel het ook veel pijn zou gedaan hebben.
Ondertussen is Fou d’Elle gegroeid. Sterker dan ik ooit had durven dromen.
En toch bleef er iets knagen. Twijfels, onzekerheden, angst...
Wat als mensen het merk graag zien, maar mij niet?
Wat als ik als persoon meer kwaad dan goed doe aan mijn bedrijfje, mijn kindje?
Maar ik voel ook dat ik die stap wil zetten.
Omdat ik geloof dat mensen zich niet enkel verbinden met wat je maakt,
maar met wie het maakt.
En dat stuk van mij, dat kwetsbare, hoort er ook bij.
Dus hier ben ik.
Met een klein hartje, maar ook met trots.
Trots op wat Fou d’Elle geworden is,
en stilaan ook een beetje trots op mezelf. ✨
